Στη δεύτερη θέση του Παγκυπρίου Πρωταθλήματος Πετοσφαίρας  το Λύκειο Παραλιμνίου

Τη Παρασκευή 7/2/2014, στην αίθουσα Κίτιον στη Λάρνακα στις 11.00 πμ. Το Λύκειο Παραλιμνίου αγωνίστηκε στο Τελικό του Παγκυπρίου Πρωταθλήματος Πετοσφαίρας Αρρένων Λυκείων με αντίπαλο την ομάδα του Λανιτείου Λυκείου Λεμεσού… Νικήτρια η ομάδα της Λεμεσού με 3-0 σετ.

Η ομάδα μας δεν κατάφερε να ξεπεράσει το αρχικό σοκ και με όχι τόσο καλή απόδοση έμεινε από την αρχή πίσω στο σκορ. Οι νεαροί πετοσφαιριστές μας φάνηκαν ανέτοιμοι και χωρίς τη ανάλογη ψυχολογία για να διεκδικήσουν τη νίκη, με αποτέλεσμα το παιχνίδι να κριθεί, όχι τόσο στην εντυπωσιακή απόδοση των παιδιών του Λεμεσιανού σχολείου, αλλά περισσότερο στα συνεχόμενα λάθη της δικής μας ομάδας.

Το σπουδαιότερο όμως είναι ο αγώνας… η όλη προσπάθεια που σκοπεύει τη νίκη… γράφοντας αυτές τις γραμμές έρχεται στη σκέψη μου ο Νίκος Καζαντζάκης, στο έργο του Ταξιδεύοντας, Αγγλία…

«…το σημαντικότατο, που αποτελεί το πιο κρυφό, το πιο πανανθρώπινο τέρμα του παιχνιδιού: να ξέρεις πως κι η αντίθετη ομάδα στο βάθος δεν είναι αντίμαχη, συνεργάζεται μαζί σου, γιατί χωρίς αυτή δε θα υπήρχε παιχνίδι.

Ό,τι αγνότατα ηθικό μπορεί να μας μάθει το παιχνίδι είναι τούτο: Ο ανώτατος σκοπός του παιχνιδιού δεν είναι η νίκη παρά πώς, από ποιους δρόμους, με ποιαν προπόνηση, με τι πειθαρχία, ακολουθώντας αυστηρά τους νόμους του παιχνιδιού, να μάχεσαι για τη νίκη.

Δεν πρέπει να ντρέπεσαι πως νικήθηκες· πρέπει να ντρέπεσαι μονάχα όταν έπαιξες κακά και γι' αυτό νικήθηκες· ή —κι αυτό είναι το χειρότερο— πρέπει να ντρέπεσαι όταν νίκησες παίζοντας κακά ή άτιμα».

Και λίγο πιο πάνω με ένα επιγραμματικό στοχασμό διατυπώνει το νόημα του ομαδικού πνεύματος, γράφοντας ο Καζαντζάκης:

«…Τα ομαδικά παιχνίδια υπηρετούν μεγάλο ηθικό σκοπό: σε συνηθίζουν να υποτάξεις την ατομικότητά σου σε μια γενική ενέργεια. Να μη νιώθεις πως είσαι άτομο ανεξάρτητο, παρά μέλος μιας ομάδας. Να υπερασπίζεσαι όχι μονάχα την ατομική σου τιμή παρά ολόκληρη την τιμή της ομάδας όπου ανήκεις: σχολή, Πανεπιστήμιο, πόλη, έθνος. Έτσι, από σκαλοπάτι σε σκαλοπάτι, το παιχνίδι μπορεί να σε ανεβάσει στις πιο αψηλές κι αφιλόκερδες κορυφές της ενέργειας. […]

Στα σπορτ δε γυμνάζεις το σώμα σου μονάχα· γυμνάζεις, πάνω απ’ όλα, την ψυχή σου…   …μαθαίνεις να' σαι έτοιμος, να συγκρατιέσαι, να περιμένεις την κατάλληλη στιγμή, να θυσιάζεις τις ατομικές χαρές ή προτίμησες για τα συφέροντα της ομάδας. Μαθαίνεις να προσαρμόζεις τις ιδιότητές σου στις ανάγκες του συνόλου, να εκμεταλλεύεσαι, όσο μπορείς, για τη νίκη τα ελαττώματα και τα προτερήματά σου. Με τη μέθοδο αυτή μονάχα μπορείς ν' ασκηθείς για το μεγάλο παιχνίδι, αργότερα, της δημόσιας ζωής».

Καλοδεχούμενη, λοιπόν η δεύτερη θέση… Συγχαρητήρια παιδιά…